تبلیغات
تنهایی - ندگی نامه استاد شهرام ناظری

بی کسی
نویسنده :معین مقدم
تاریخ:یکشنبه 26 اردیبهشت 1389-11:23 ق.ظ

ندگی نامه استاد شهرام ناظری

ندگی نامه استاد شهرام ناظری

 

 

 

 

شهرام ناظری خواننده و استاد موسیقی ایرانی درسال ۱۳۲۸ در كرمانشاه ودر خانواده ای اهل موسیقی متولد شد.

 

وی از زمان كودكی مانند اكثر خوانندگان كه صدای خوش در خانواده شان موروثی بوده صدای خوش را از پدر و مادر خود به ارث می بردو پدرش كه صدای لطیفی داشت و از سبك قدما و خوانندگان آن دیار به خصوص شادروان شیخ داوودی خواننده بزرگ بهره گرفته بود فرزندش را تحت تعلیم قرار می دهد ناگفته نماند كه قطب این خانواده مرحوم استاد حاجی خان ناظری بوده كه اكثر موسیقی دانان كرمانشاه را با نت و موسیقی اصیل ایران تعلیم داده وخود از درویش خان و كلنل وزیری بوده است

 

پدر شهرام ناظری ضمن آشنایی با گوشهها و ردیف های آواز ایرانی با سه تار هم آشنایی داشته است و مادر وی هم صوتی خوش و با آواز آشنایی داشته و شهرام در چنین محیطی پرورش می یابد

 

این محیط مناسب هنری موجب میشود تا وی در سن ۹ سالگی اولین برنامه هنری خود را در رادیو كرمانشاه همراه با تار مرحوم درویشی؛ از نوازندگان معروف كرمانشاه اجرا نماید.

 

وی سپس در سن ۱۱ سالگی در رادیو تلویزیون ایران چند برنامه در آواز ایرانی اجرا نمود و برای پر بارتر كردن درك موسیقی خود ارتباط بیشتری با پسر عمویش علی ناظری و درویش نعمت علی خان خراباتی كه تاثیر بزرگ و مهمی بر آشنایی او با موسیقی محلی و كردی و درك آن داشتهاند برقرار كرد.

 

وی همواره در پی بهره بردن از مكاتب و استادان مختلف بوده است. در سال ۱۳۴۵ برای بهره گیری از محضر اساتیدی چون شادروان عبداله خان دوامی، نورعلی خان برومند، عبدالعلی وزیری، محمود كریمی و. .. مقیم تهران میشود و ضمن بهره گیری از محضر این اساتید سه تار را نیز نزد استادان احمد عبادی، محمود تاج بخش، جلال ذوالفنون و محمود هاشمی فرا می گیرد.

 

شهرام ناظری به مدت یكسال در تبریز با نوازندگان و موسیقیدانان آن دیار مانند بیگجه خانی محمود فرنام قیطانچیان كه از شاگردان اقبال آذر بودند درزمینه موسیقی ایرانی كار می كند

 

درسال ۱۳۵۴ بنابه پیشنهاد نورعلی برومند به استخدام رادیوتلویزیون در می آید و اولین برنامة خود را با گروه شیدا به سرپرستی محمد رضا لطفی با مثنوی مولانا و ترانه ای از شیخ بهایی اجرا می نماید و پس از آن با گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده و پرویز مشكاتیان همكاریش را ادامه می دهد

 

فهرستی از آثار

مثنوی موسی و شبان

سخن عشق

بهاران ابیدر

باد صبا میآید

شعروعرفان (بنمای رخ)

یادگار دوست

ساقی نامه و صوفی نامه ۱ (سوته دلان)

ساقی نامه و صوفی نامه ۲ (نسیم صبحگاهی)

نجوا

بشنو از نی

سخن تازه

دیوان شمس

لاله بهار

شورانگیز

کنسرت افشاری ۶۲

درگلستانه

زمستان

کنسرت استادان موسیقی ملی ایران

گل صدبرگ

آتش در نیستان

چاوش ۲

چاوش ۳

چاوش ۴

چاوش ۷

چاوش ۸

چشم به راه

کنسرتی دیگر

دل شیدا

کیش مهر

مطرب مهتاب رو

بی قرار

حیرانی

لیلی و مجنون

ساز نو آواز نو

کنسرت ۷۷

کنسرت کامکارها

آواز اساطیر

سفر به دیگر سو

غم زیبا

لولیان (آخرین اثر تا اردی بهشت ۱۳۸۵)

 

وی درسال ۱۳۵۵ درنخستین كنكور موسیقی سنتی ایران (باربد) مقام اول رابه دست می آورد

 

درسال ۱۳۵۶ همراه باگروه سماعی به سرپرستی اصغر بهاری و حسن ناهید برای اجرای كنسرت در جشنواره توس انتخاب میشود

 

و درسال ۱۳۵۸ همراه با گروه چاووش كه خود از اعضای اصلی آن بود در سخت ترین شرایط صدای موسیقی سنتی و اصیل ایران را به گوش مردم هنردوست كشور رساند

 

شهرام ناظری از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰ با تلاش پی گیر و بی وقفه آلبومهای چاووش (۲) (۳) (۴) (۷) (۸) را با همكاری گروه چاووش، گروه شیدا و گروه عارف به سرپرستی محمد رضا لطفی، حسین علیزاده و پرویز مشكاتیان، آلبوم مثنوی موسی و شبان را با همكاری جلال ذوالفنون و بهزاد فروهری، شعر و عرفان را با همكاری نوازندگان مركز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران و گروه مولانا به سرپرستی جلیل عندلیبی، آلبوم سخن عشق باهمكاری گروه تنبور شمس و مرا عاشق را با همكاری گروه عارف به سرپرستی پرویز مشكاتیان تهیه كرد.

 

او در سالهای ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۴ از فعالیت خود کاست و به طرق مختلف مشغول تدریس موسیقی و ردیفهای آوازی به علاقه مندان گردید .

 

از سال ۱۳۶۴ به بعد با همكاری گروههای موسیقی ایرانی كارهای زیبایی را به بازار موسیقی عرفانی و اصیل ایرانی عرضه ساخت كه از درخشان ترین این آثار رامی توان : گل صد برگ با همكاری استاد جلال ذوالفنون آتش در نیستان با همكاری استاد جلال ذوالفنون كنسرت اساتید با همكاری گروه استاد فرامرز پایور بی قرار با همكاری گروه جلیل عندلیبی را نام برد. شهرام ناظری طی فعالیت هنری خود برای اجرای كنسرتهایی موسیقی اصیل ایرانی و عرفانی سفرهای بیشماری به كشورهای آسیایی اروپایی و آمریكا داشته است و در فستیوالهای جهانی نیز حضور به هم رسانیده است .

 

وی درسال های اخیر باحضوری بیشتر در كنسرتهای داخلی كه با همه زحمات و مشقات اجرای آنها به دلیل كمبود امكانات و مشکلاتی که همواره در سالهای پس از انقلاب اسلامی در ایران پیش روی هنرمندان و بویژه اهالی موسیقی بوده است به درخواست علاقه مندان خود جواب مثبت داده است. حضور او درجشنوارة موسیقی فجردرسال ۱۳۸۰ به همراه فرزندش حافظ ناظری را شاید بتوان یكی از مهمترین وقایع در دوران این جشنواره به حساب آورد چنان كه جایزه اول این فستیوال به عنوان بهترین خواننده موسیقی اصیل ایرانی را نصیب او ساخت.

 

وی جایزة مخصوص هیئت داوران را نیز از جشنوارة مهر دریافت داشته است. اما بدیهیست که چنین تقدیر و بزرگداشتهایی در این سطح هیچگاه نخواهد توانست تقدیری شایسته از

استادانی چون ناظری باشد. کسانی که با جهد خود موسیقی اصیل ایرانی را به قله های امروزی رسانیده اند